دردیم آنقدر که دوایی نماندمان
از درد هیچ راه جدایی نماندمان

شادی مگر ز چهره یی ما رو گرفته است
از بسکه که غیر گریه ادایی نماندمان

شاید که بعد مرگ رسد مژده یی قرار
در زندگی که هیچ دعایی نماندمان

عمری به ناله سار هوایش گذشت، حیف!
افسوس تر کنون که صدایی نماندمان

تا چند چشمراهی و تا چند آرزو
از دوست یک نظر که صلایی نماندمان

معبود مان ز عبادت بسیار خسته شد
ای دل بسوز چونکه خدایی نماندمان

سوغات  آرزوی من از لطف ها تهیست
از دست یار مهر وفایی نماندمان