ترا که زمزمه یی ناشنوده مایوس است
چه گویمت که غزل تا سرده مایوس است

چه گویمت که دگر باره آیی تسکینم
به خواهشی  که همه ات آزموده مایوس است

به نا باوری ات قد نمیکند هوشم
دلی که غم سر غم سوده سوده مایوس است

به انتظار به این بیکسی به این شبها
و این زمانه که در غم غنوده مایوس است

دوباره سایه گرفته است بیتوی هایم
ز درد من  خط طومار و هوده مایوس است

هوا هوای تمنا چقدر دلگیر است
تراست هرچه اگر هست ، بوده، مایوس است