گلم  نبض و نفس بویی تو جویید
همی چشم ترم رویی تو جویید
چه میپرسی ز جسم دردبارم
که همو درمان پهلویی تو جویید

چتو درد غمت کرده شکارم
نکردی یار! یاری، دلفگارم
ببخشی ساده گی هایم عزیزم
به برگشت ات هنوز امیدوارم 

چه وقت از قهر سخت ات می برایی
که تا خواب غریبم هم نمیایی
نمیزیبد ترا سرما سکوتی
چه وقتی با وفا لب میگشایی

های تنهایی و این درد پلید
من بیچاره به تکرار گزید

رفته رفته همه غم ماند و وفات
مثل چشمان تو یکباره رمید

یار تا خاطره یی سبز تو نیز
باد پاییزیی امید وزید

سردی تا جگرم میسوزد
این زمستان چقدر زود رسید

یکطرف سردی   قطبی و غریب
یکطرف یخ زدگی های نوید

عشق با اینهمه سرما زدگی
از کدام خاک شود باز پدید؟
 

...

بعد تو با همه تنهایش ، دل!
رفته رفته  ز غزل دست کشید

بیتو عزیزم غم می سرایم
غم هر نفس ، هر... دم می سرایم

نغز نگاهت یادم نمانده
نا شاعرانه ذم می سرایم

کوری رسیدم از چشمراهی
دیگر ز درد تم می سرایم

شهد خیالت تلخی گرفته
نا چار ناچار سم می سرایم

دیوانه گی ام را شد ببخشی
کز عشق تو، کز مم می سرایم

هرچه جفایت ملهم نشسته
گاهی ز مهرت هم می سرایم

ای و‌ا سروش مرگم کجایی؟
کز زندگانی   رم می سرایم

چیزی نمانده از آرزو ها
از یاس دیگر کم می سرایم....

دیگر که ز سوی تو پیغام نمی آیید
پس چیست که یادت را فرجام نمی آیید

جز اشک سرودی نیست در طالع مضمونم
من بیتو چه بنویسم؟ که الهام نمی آیید

قدری که ندادی ام در یاری و دلداری
عیب است کنون کز تو دشنام نمی آیید

هر نبض مرا هستی حسرت زده می پیچد
می سوزد و می سوزم انجام نمی آیید

تا مرگ مرا از غم فارغ نکند، هیچی
بر درد تو میدانم آرام نمی آیید