..............

چه شد غزل، غزل عشق ناب از ما بود
گلوی زمزمه ای  انتخاب از ما بود

چه شد بدیهه ای بوس و غزل، سرود نیاز
طبیعتی  حس صد ها شتاب از ما بود

فسانه های شبان  ترانه و یاری 
ستاره تا سحر آفتاب از ما بود

چه شد خلاصه شدن های خواب ها با تو
یگانه گی دو تا انتخاب از ما بود

ستمگران بلا خوی بخت و هستی را
گلوی تازه ای یک انقلاب از ما بود

چه شد که هیچ ترا وقت یک سلام نماند
چه شد غزل، غزل عشق ناب از ما بود

ماندیم و این ترانه ی درد جدا شدن
سر میشود به تلخی  غم همصدا شدن

سر میشود هنوز بنامت، به خاطرت
از لابلای سینه ای من، تا دعا شدن

تا التماس قافیه فریاد میشود
با بیت  چشمهای خودت التجا شدن

دردی  شبیه سوز غزل ناله میکشد
سوزی گلوی درد مرا تا هجا شدن

آنسوی یاس های جدای  ترانه نیست
اینسو، همینکه یاد تو تا برملا شدن

خاموشی گلوی مرا باد میبرد
آنسوی شعر تازه ای چشم شما شدن

اینسوی هوای یاد تو نبض است و آرزو
آنسو ز یاد رفتن و بی اعتنا شدن

به تازه گی نفس های تازه میمانی
هنوز زنده ام و زندگی تو میدانی

بلای درد اگر یارو دل نشین من است
تو یاد گاره ای شادی هستی جانی

مرا گلاییه ای پیگیر سرنوشت چرا
که هنوز سر خط آذین متن ارمانی

به بی سلیقه گی ای غصه های هجر قسم
هزار ناله غزل میشود نمیخوانی

هزار ناله ز بیهوده گی غریب صدا
و هزار زمزمه لکنت نشسته خودمانی

مهار کینه بدست خودت نمیزیبد
کجای فاصله اینبار تازه میرانی؟

......

صدای شعر تسلایی ات نمی آیید
مگربه سنگ مزارم ترانه میخوانی؟

به درد نیم مغزی بنده ام من
برای زنده مرگی زنده ام من
تنم از نیم و نیم از جان نمانده
دل از هرچه امید است، کنده ام من

به سنگردی ام آوازی نمانده
دمی مرگ است دمسازی نمانده
گل برفی هستی مرا نیز
از آن سرمای غم نازی نمانده

گلم  چند روزکی از مرگ مانده
خدا حافظ مرا چیزی نمانده
نمیدانم به چندم زنده مرگی
همی یاری کند، یاری رسانده

نفس آنسوی غمها میشمارم
به مرگ بیکسی ها انتظارم
به چشمانت نشد چشمم ببندم
چه میشه بعد مرگ، کاری ندارم