از یاد تو افتاده ام یکباره  فراموش
این من، من و تنهای و تنهایی خاموش

سرد است گلم، سرد ترین فصل زمستان
مثلیکه شمال دلتان آمده  این گوش

هر کوچه  و هر خانه این شهر به ماتم
هر گوشه غم یاس نبود تو خلالوش

هر یاس ز یاد تو به فریاد نشسته
هر گریه به آرایش نامت شده منجوش

بیتو غم و بیتو تب و بیتوست سیاهی
دیشب غم وامشب غم صد چند پرندوش

شیرین من از تلخی دوری به خودت چی
بر من که نصیب است همی زهر، همی نوش

شاید خدا نخواسته از هم جدا شدیم
مایی که با تمامی امید ما شدیم

ماندیم در تسلسل مغرور کینه مان
در چار راه وسوسه ها زیر پاشدیم

این چیست  با یگانه یی خود قهر کردن ات
از چیست هر بهانه جدا تر دوتا شدیم

آه کدام حسرت بد زاد شب گرفت
 که آخر غریب باور آیینه ها شدیم

آیینه های چشم تو و آرزوی من
در جستجوی ما و ولی ما کجا شدیم؟

این یکطرف شبانه و آن یک طرف سحر
ما در میان غبار کدام ماجرا شدیم؟

ماندیم درمیان زمستان و راه دور
فصلی به مثل سنگدلی شما شدیم   

تو آفتاب، تو یک آسمان، تو یک هستی
چه شد به روی سحر های مات در بستی

چه شد قریحه یی بیتاب عاشقانه یی من
چه شد بنام تو اشراق عشق و دل مستی؟
 
چه شد بهانه یی جاری عقده هات شدم
کجا چگونه به اسپاه کینه پیوستی؟

طبیعتم ز گل  یخه ی تو خوشبو بود
چه شد که  ژاله رسیدی بهار مان  شستی؟

چه شد سپیده دمی های  خواب ها با تو
دگر که با شب و شب زنده داری ام مستی
 
هنوز یاد تو آیینه ی تماشایم
هنوز با شب و شب زنده داری ام هستی

دگر  به هر رقمی خواستی تمامم کن
کجای جور و جفا خود بگو نبودستی؟

نی باغچه نی ترانه خوانی  مانده
نی  زمزمه نی ز گل نشانی مانده
ای یار کجای خاطراتت بمرم
دیگر که همه جنگ و کینه، جانی  مانده

نی بخت که از آسمان غم تام کند
نی مرگ که بعد غصه پیدام کند
نی صبر، نه مرگ میرسد دردم را
نی یار که لحظه ای دل آسام کند

جز آه  همینکه دم نماندست مرا
حسرت که به غیر غم نماندست مرا
خاموشی من هزار گفتن دارد
جانم غم تو که کم نماندست مرا

دیشب که همه اشک  نغز میگفت ترا
یادی به لب ترانه  میسفت ترا
مهتاب به استاره ی قطبی میگفت
غمنامه ی تلخ سینه ی جفت ترا

تلخ است زمانه زندگی زهر آلود
جانم به کجا   غم تو باید افزود
آخر به دعا و زاری هم زیر نشد
بختی که بنام بیتویی از ما بود

نیامدی به دعا خیزم و  نیاز کنم
حلول قدسی چشم ترا نماز کنم

توی نوازش گرم کلام شیدایی
ترا به سینه بگیرم ترا اعزاز کنم

سپیده ای سفر بامداد را مانی
بمان بمان که به شب گونه هام ناز کنم

گلم هوس کده ای شاعرانه های منی
چگونه بیتو سرایم چگونه ساز کنم

برای رخشش سیمین آسمانه عشق
به باور تو بشینم دریچه باز کنم

بگو فسانه ای از آمد آمدت جانم
که عاشقانه ترین صبر را دراز کنم

11/26/2006

نیست اینگونه گلم شیوه ی یاری بودن
حیله پرداختن هر جلوه مداری بودن

یاری آیینه تر، یک  قلب صفا میخواهد
انعکاسی ز وفا نیست غباری بودن

نیست ساری خزان کشته ی امید ترا
با لب مرثیه آهنگ بهاری بودن

یار یک چشم تو  بگذار که خورشید دمد
حیف در سایه ی این باور خواری بودن

لطفی با آمدنیهای سحر جاری کن
زیب رفتار  خودت نیست تواری بودن

تا دم زمزمه هاست همین خواهد بود
به گل سرخ گریبان تو ساری بودن

من و این گریه ی طاعونی  و وا وای و تو
فند دستمالچه ی جیب مداری بودن

ای که  خیال بودنت شعبده باز میشود
جادو یی آرزوی تان، دور و دراز میشود

جلوه یی آفتاب و ماه، زمزمه ی سپیده ها
تا به  نگاه روشنت آیینه باز میشود

واژه به رقص میکشد، چمچم گردش نگاهت
که هر نفسی کنارتو، نغمه و ساز میشود

جان منی و بودنت، جاده ی سبز زندگی
کز تب و تاب عشق تو عمر دراز میشود

حلقه به حلقه امکرد پیچه به صورتم بریز
باز، گره یی  بختم از گیسوی باز میشود

از تو به حیرتم گلم،  چونکه به فکر میرسی
شعر نگاهت میشود، زمزمه راز میشود

بوسه هزار گفته را، باز خلاصه میکند
لب به لب تو ماندنم، ناز نیاز میشود
 

های ای آرزویی درمانده
بیغمی را نفس مگر مانده؟

بیغمی ها کجاستند تبعید؟
های ای رنج های ناخوانده

زخم  های مرا کی خواهد دید
زخم هادر سکوت درمانده

زخم ها را سکوت من مثلی
دامن برفی بپیچانده

از جهان تمام رنگ فقط
نامرادی سپیدی  افشانده

آسمان تنگ و ترش و دم کرده
ابرماه و ستاره را رانده

آفتاب آنطرف نمیدانم
تیره گی های قسمتم شانده

تا که این شوره زار تنهایی 
 مرز لبخند هام شارانده

زخم هایم فواره میخواهند
قطره خونی اگر مرا مانده